De obsessie van de kerk met het sex leven van mensen

The Irish Times - Tuesday, March 23, 2010
Letter omits 'obsession with sex lives'
ÁINE de PAOR

PRIEST RESPONSE: A LIMERICK-based priest has criticised Pope Benedict’s letter for not addressing what he said was the part played by the church in creating abusers through its teaching on sexuality.

Fr Adrian Egan, head the Redemptorist order in Limerick, added he would not welcome the proposed Apostolic Visitation if this took the form of similar Vatican probes.

“There was no recognition that the church has had a huge obsession with the sexual lives of people and no recognition of how this has contributed to the development of sexually dysfunctional people,” said Fr Egan.
“A small number have been more seriously affected – and that stuff gets acted out in the most awful ways such as in the abuse of children.”

The Redemptorist rector said there were some glaring omissions in the letter. “The church is the most male dominated institution in the world and there was no reference to the role of women.

hier staat de rest

Cadeautjes van een paar goede herders en herderinnen Stichting Oud Zoetermeer. Plaquette Goede Herder Zoeterwoude 2

Met een hele brede grijns maar vooral een diepe buiging naar (de Hr. K. Baart van )
Sichting Oud-Zoetermeer.
Dank jullie wel!
Een goede kop is net als indrukwekkend goed herdersvolk nooit weg.


In 1992 werd in de gemeenteraad Zoeterwoude de zoveelste stap gezet in de discussie: wat moeten we met (de resten van) De Goede Herder, nu door de restanten van de muur die er ooit omheen stond.
De buurt was er al naar genoemd. Het pand bestond niet meer. Een deel van de muur nog wel, en was naar de barrebiesjes aan het gaan: het moment dat de gemeente(raad) zich er mee moet bemoeien dus.
Die discussie heeft - op verschillende manieren - tot 1996 geduurd.
Er komt nog een betere foto van de plaquette aan.
Informatie over wat er verder (het kraken) van het pand is gebeurd, zal ik de komende dagen online zetten.

Voor diegene die net als ik hikken met omrekeningen:
in 2008 was dat € 4 537.80, ook daar bestaan oplossingen voor.

Euphrasiaatje spelen; cadeautje van een goede herder

Een foto die ik prachtig en heel bijzonder vind.
De Kock gebruikte hem, zo staat hij ook in Wezen en boefjes.

Maar als je goed naar de foto kijkt is ie nog veel mooier als misschien de Kock maar ook de schrijvers van Wezen en boefjes doorhadden.
Misschien wel door gebrek aan informatie, dus laat me, bij het gebruik van de informatie uit die 2 boeken, er ook even lol in hebben.

Want wat is dit voor dansfeest? Het naamfeest (24 april) van de inmiddels heilig verklaarde (1940) Euphrasia Pelletier?
Niet alleen de franse adel, die in elke (heilige)verhaal over Euphrasia weer terug komt, maar ook de afwezigheid van de soeurs, en de aanwezigheid van flink wat Magdalena's!
Maar dan moet je inderdaad wel weten wat je ziet (of mag zien).

De katholiek De Kock heeft het er in ieder geval ook niet over.

Bij de beelden van de Sancta Maria dat de Terp werd (naast de info van Narda over het huis voor werkende meiden van Leiderdorp) en Stars infovraag over dossiers een stuk achtergrondinfo erbij uit Wezen en boefjes.

Opvoeden naar stand
(overgenomen met toestemming van de auteur).

>... De rooms-katholieke gestichten werden bevolkt dooor fraters en zusters, mannelijke envrouwelijke religieuzen, die hun leven hadden gewijd aan het verrichten van goede werken. Vooral de Fraters van Tilburg hadden in deze een naam met hun weeshuis en drukkerij. Een enkele orde bestond uit gewijde priesters, zoals de Kruisvaarders van St. Jan, die na de Tweede Wereldoorlog het Tehuis St. Jan bestierden. (*144 zie de Kock, Opvoeders). De katholieke gestichten hadden tot na de jaren veertig geen personeelsproblemen. Hun personeel was goedkoop en had ervaring in het internaatsleven. Vaak had dit personeel pedagogische cusussen gevolgd tijdens de voorbereiding op de inwijding van de orde.

In 1935 verscheen een studieboek waarin de vernieuwing van de gestichtsopvoeding met rooms erfgoed werd verrijkt. Dit was het eerste studieboek over gestichtsopvoeding (*145). Getuige latere verhalen was daarmee een goede opvoeding van de kinderen overigens niet gegarandeerd (*146) .

In 1933 werd de opleiding binnen de Rijksopvoedingsgestichten wegbezuinigd en de rang van opvoedkundig ambtenaar opgeheven. De minister stelde: "Uit pedagogisch oogpunt wordt de verhouding opvoeder tot pupil niet bepaald door den rang, welke de eerste bekleedt, maar door diens persoonlijkheid" (*147). Daarmee werd gesuggereerd, dat persoonlijke kwaliteiten voldoende waren om als opvoeder in een opvoedingsinrichting te werken. .....

laatste zin:

.. vereniging Zoek het Verlorene had in 1951 eenzelfde succespercentage voor haar clienten. Dat maatschappelijk slagen niet hetzelfde was als positief terugkijken, bleek uit een onderzoek onder oud-voogdijpupillen uit 1963.

(inez: blijkbaar hadden ze dan in katholieke kringen een andere statistieken. De perversie van Driehuis waar veel kinderen géén lagere school afmaakten, maar waar ons regelmatig de kennelijke vakliteratuur voor ogen werd getoverd in de opwekkende mededeling: "nog geen 3 procent van jullie komt terecht!" )

Sex in a cold climate.

Ik heb geen idee hoe ik de italiaanse vertaling hiervan zou kunnen vervangen door een nederlandse. Maar wanneer iemand van jullie graag die nederlandse vertaling erbij wil hebben, laat dat dan vooral even weten. Dan vinden we wel een oplossing.

Maar vooral: wees aub voorzichtig met jezelf!


Tijd voor de documentiare, Sex in a cold climate (Channel 4, 1998)

Het is werkelijk verbijsterend om te ontdekken dat, na decennia van vervalste geschiedenis en ideologische manipulatie, uiteindelijk niets uit de herinnering verdwijnt.'

(Václav Havel, 1993 Tjechisch President)

Frankrijk

Nederland

Ierland

Maria M., Y., L.K. W.R, en A., en jij en jij

ik hoop dat jullie dit ooit vinden
Y., het spijt mij. Ik weet niet waarom ik ik het deed, ik denk omdat ik ook geloofde dat abortus moord was . Ik was net als jij zo bang. Het speet en spijt me, meid. Wist ik veel wat respect voor Leven was.

A. ik hoop zo dat ze het ooit zal kunnen snappen.

Goed Nieuws! Aantal opgesloten kinderen in Nederland één van de hoogste in Europa

Goed nieuws! Maar wat wordt ik er str. ziek van!

Persbericht Geen kind in de cel
Aantal opgesloten kinderen in Nederland één van de hoogste in Europa
5 maart 2008

Nederland sluit veel kinderen op in justitiële jeugdinrichtingen, in vergelijking met België, Frankrijk, Engeland en Wales.

Dit blijkt uit het internationaal rapport Violence against Children in Conflict with the Law dat op 5 maart 2008 is gepubliceerd.

Het rapport benadrukt dat de vrijheidsbeneming van kinderen in strijd is met het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind als het niet gehanteerd wordt als uiterste maatregel.

Het onderzoek is verricht door Defence for Children International Nederland in samenwerking met de Howard League for Penal Reform (Verenigd Koninkrijk), Defence for Children International België en Defence for Children International Frankrijk.

Projectleider Sharon Detrick concludeert: ‘’In alle vier de onderzochte landen stijgt het aantal opgesloten kinderen. Nederland blijkt één van de koplopers te zijn in Europa.’’

De capaciteit van justitiële jeugdinrichtingen in Nederland is in tien jaar tijd verdubbeld.
In 1997 waren er 1410 plaatsen beschikbaar. Dit aantal is in 2006 uitgegroeid tot 2753. Op 1 januari 2006 verbleven 1177 kinderen in een justitiële jeugdinrichting. Over het hele jaar 2006 werden 4726 kinderen van hun vrijheid beroofd.

In Engeland en Wales verminderde het aantal geregistreerde overtredingen van kinderen tussen 1994 en 2004, het aantal kinderen dat werd veroordeeld tot detentie nam echter toe met 90%.
Engeland en Wales telden op 20 juli 2007 in totaal 2942 gedetineerde kinderen.

Uit het onderzoek blijkt dat kinderen in gesloten inrichtingen een hoog risico lopen om met geweld in aanraking te komen, bijvoorbeeld met geweld door personeel uit de inrichting, politie, medegedetineerden en zelfbeschadiging.

Het beleid ten aanzien van jongeren die in aanraking komen met justitie wordt steeds repressiever. Hardere straffen zijn ingevoerd. Ook is het in Nederland, België en Frankrijk nog altijd mogelijk het volwassen strafrecht toe te passen bij zestien- en zeventienjarigen die ernstige misdrijven begaan. In Engeland en Wales kan dat zelfs al vanaf de leeftijd van tien jaar.

‘’De veiligheid in justitiële jeugdinrichtingen is zorgwekkend’’, zegt onderzoekster Maartje Berger. ‘’In Nederland is dit eerder onderkend in een rapport van de Inspectie Jeugdzorg samen met andere Inspecties. Nederland springt er ook uit bij het toepassen van afzonderingsmaatregelen, waarbij kinderen veelvuldig meerdere dagen in een isoleercel of op hun eigen kamer worden geplaatst.

In Engeland en Wales wordt vooral gerapporteerd over het regelmatige gebruik van dwang(middelen), waarbij kinderen soms (ernstige) verwondingen oplopen. In alle vier de landen hebben opgesloten kinderen klachten over visitatie.’’

Officiële gegevens die gepubliceerd worden door de overheidsinstanties geven nauwelijks informatie over geweld tegen kinderen in gesloten inrichtingen.
De dataverzameling in alle landen moet sterk verbeterd worden.

Het onderzoek benoemt twaalf geweldsindicatoren ten aanzien van kinderen die van hun vrijheid zijn beroofd. Het gebruik van deze indicatoren zal, samen met de recente jeugdstrafrechtindicatoren van Unicef en de UN Office on Drugs and Crime, bijdragen aan verbeterd statistisch onderzoek in de landen en maakt vergelijkend onderzoek mogelijk.

De beschikbaarheid van betrouwbare en transparante data is nodig ter verbetering van beleid en wetgeving om de kinderen in gesloten inrichtingen beter te beschermen.

Kwantitatieve indicatoren

1. Kinderen in detentie: aantal kinderen in detentie per 100.000 kinderen.
2. Kindersterfte in detentie: aantal sterfgevallen onder kinderen in detentie, per 1.000 gedetineerde kinderen.
3. Zelfbeschadiging: percentage van kinderen in detentie die slachtoffer zijn van zelfbeschadiging gedurende een periode van twaalf maanden.
4. Seksueel misbruik: percentage van kinderen in detentie die slachtoffer zijn van seksueel misbruik gedurende een periode van twaalf maanden.
5. Scheiding van volwassenen: percentage van kinderen in detentie die niet volledig gescheiden zijn van volwassenen.
6. Isolatie of afzondering: percentage van kinderen in detentie die isolatie of een afzonderingsmaatregel hebben ervaren minstens een keer gedurende een periode van twaalf maanden.
7. Contact met ouders en familie: percentage van kinderen in detentie die bezocht zijn door, of een bezoek hebben gebracht aan ouders, voogd of een volwassen familielid, gedurende de laatste drie maanden.
8. Exit interviews: percentage van kinderen die bij hun vrijlating vertrouwelijke gesprekken hebben gehouden met een onafhankelijke autoriteit.

Beleidsindicatoren

9. Regelmatig terugkerende onafhankelijke inspecties: aanwezigheid van een systeem dat regelmatige en onafhankelijke inspecties garandeert aan alle (jeugd-) detentiefaciliteiten/ percentage van (jeugd-) detentiefaciliteiten die een onafhankelijke inspectie hebben ondergaan in de laatste twaalf maanden.
10. Klachtmechanismen: aanwezigheid van een klachtensysteem voor kinderen in detentie/ percentage van (jeugd -) detentiefaciliteiten dat een operationeel klachtensysteem hebben.
11. Beperkingen in het gebruik van dwang en geweld: het bestaan van gespecialiseerde normen en regelgeving over het gebruik door personeel van dwang(middelen) of geweld ten aanzien van kinderen die van hun vrijheid beroofd zijn/ percentage van kinderen in detentie die het gebruik van dwang of geweld door personeel hebben ervaren minstens een keer gedurende een periode van twaalf maanden.
12. Gespecialiseerde disciplinaire procedures en maatregelen: het bestaan van gespecialiseerde normen en regelgeving over disciplinaire procedures en maatregelen ten aanzien van kinderen die van hun vrijheid beroofd zijn/ percentage van kinderen in detentie die een disciplinaire maatregel hebben ervaren minstens een keer gedurende een periode van twaalf maanden.

Meisjes bescherming en de vraag

Meisjes'bescherming' 2: De Goede Herder

Ik was 14 toen ik naar een tehuis in Velp ging. Tussen mijn ouders was niet alles koek en ei en ik liep vaak van hun weg. Mijn moeder heeft er voor gezorgd dat ik naar een gesloten inrichting moest. 'De Goede Herder' in Velp.

Daar zeiden ze dat we klaargemaakt moesten worden voor de maatschappij.
Je kon daar naar school: typen, koken en engels leren. Ze waren heel streng.
Een keer had ik sigaretten achtergehouden en zat op de trap te roken. Toen de sigaret op was, was ik in slaap gevallen met m'n hoofd tegen de schouder van m'n vriendin.
Ik werd beschuldigd van lesbiese toestanden en moest daarvoor en voor het roken een oud aardappelenhok in. Daar lag zand in, wat wel warm was, en je moest je uitkleden en kreeg dan een wit lang kleed aan.
Ik heb daar anderhalve dag ingezeten. Dat mag helemaal niet, zo lang opgesloten worden.

We mochten helemaal niet met elkaar praten, alleen wanneer er leiding bij was. Ze waren bang dat we met elkaar plannen zouden beramen om weg te lopen. Soms kon ik wel met andere meisjes op de wc praten. Ik vond het er heel vreselijk.

Mijn voogdes was wel een aardig mens, maar ze mocht alleen voor in het huis zitten, en de direktrice praatte altijd op haar in. Ik heb gezegd: Kom maar eens kijken achter in het huis. Ze schrok zich rot toen zij de tralies zag en de werkafdelingen zag waar we de hele dag moesten strijken voor de buitenwereld en voor het klooster.

Ze vond het net een gevangenis. Toen heeft ze gezorgd dat ik naar een tehuis voor werkende meisjes mocht. Dat was in Roermond. Er waren geen tralies en je mocht wel weg.
Maar de direktrice, een non, was een ontzettend vuile etter. Ze kon ontzettend goed treiteren. Er was vastgesteld hoeveel geld je kreeg, maar het grootste deel stak ze in haar eigen zak. Sommige meisjes mochten wel even weg, anderen niet. Ze had er altijd wel een reden voor waarom dat was.
Een meisje heeft zelfmoord gepleegd. Ik kon heel goed met haar opschieten, ze was bijna een zus. Ze had een vriend, die een pooierachtig figuur was. Ze werd door hem seksueel misbruikt. Ze moest ook voor hem werken en had ook een geslachtsziekte opgelopen. Ze vertelde aan ons wat er gebeurd was en dat lekte uit. Ze werd daarna alsmaar gevolgd. Ook hadden ze de politie ingeschakeld. De direktrice treiterde haar ontzettend. Ze mocht geen korte rokken of lange broeken aan. Ze mocht 's avonds niet weg. Ze moest direkt van school naar huis komen. Toen is ze weggelopen en daarna in Zetten geplaatst. Toen heb ik haar nog opgebeld en ik hoorde dat ze het niet meer zag zitten.
Een maand daarna heeft ze zelfmoord gepleegd.

Ik heb 3 maanden in Roermond gezeten en moest daarna terug naar De Goede Herder, omdat ik een paar keer was weggelopen. Daar ben ik weer na 3 maanden weggegaan en heb nog in een paar andere tehuizen gezeten. Uit het laatste tehuis ben ik weggelopen en ben op kamers gegaan.

Als ik aan die tehuizen terugdenk vind ik het jammer van die jaren waarin ik zoveel had kunnen leren en waarin ik niets geleerd heb. Het feit dat ik altijd onder druk leefde en overal toe gedwongen werd heeft gemaakt dat ik moeilijkheden heb om me te redden in de maatschappij.

Omdat je altijd ja en amen moest zeggen is het heel moeilijk om hard te zijn en nee te zeggen tegen iets of iemand. Ik vind ook dat de leiding misbruik van ons maakte en van alles op ons afreageerde. Daar zou controle op moeten zijn. Ze moeten meer uit liefde met ons omgaan en niet denken dat we er niet voor niets zitten.

uit: De Bonte Was, VROUWEN OVER HULP BIJ ZIEKTE EN PROBLEMEN, Amsterdam 1978



Vrouwen hulpeloosheid en ziekten.

Amsterdam 1978 - 2008: 30 jaar nadien.
Nog steeds houden Goede Herderinnen (net als die van de Voorzienigheid)
hun mond en laten zich opsluiten .

Het werk van de religieuzen van den Goeden Herder, dat zich ten doel
stelt de zedelijk gevaarlopende meisjes onder zijn bescherming te nemen om hen
voor erger te behoeden en hen op te heffen uit hun gevaarlijke mileu,
teneinde hen lter weder als nuttige leden der samenleving daarin te doen
terugkeeren
klik....Verder is aan alle zijden gestreefd naar isolatie der pupillen onderling
ten opzichte vooral van elkaars verleden.....

Het oude aardappel hok "daar lag zand in, wat wel lekker warm was" werd op het internet met al zijn mogelijkheden, vervangen door afgesloten groepjes en modderbaden, die zo lekker warm zouden zijn.


De hulpeloosheid, angst en schaamte van de versteende pijn.



'Dan wordt je in die cel gekwakt, dan gaat die deur
achter je dicht. Die hele ruimte en die muren komen dan op je af. Je wilt eruit, dus je begint tegen zo'n deur aan te trommelen en te schelden van moordenaars en weet ik wat niet meer en "ik wil eruit" enzo. Je begint te janken, helemaal dol ben je dan.


Je kunt niks anders doen dan je koest houden. Je kunt je gevoelens gewoon niet kwijt, omdat je gewoon weet van "als ik me rustig houd, dan mag ik er weer uit", maar je voelt je inderdaad wel als een beest hoor' ?


We can promote ethical husbandry where animals are treated as respected sentient beings, or allow them to be kept their entire lives in caged prisons and treated as "production units."

Aanklacht tegen ’een uit de hand gelopen landelijke tragedie’

In de Sint Jozefkerk in Arnhem werden gisteren 1294 kaarsen aangestoken. Eén voor ieder kind met gedragsproblemen dat onterecht in een jeugdgevangenis zit, vanwege plaatsgebrek in zorginstellingen. Ouders hebben veel kritiek op deze gang van zaken. © Herman Engbers

Kerst 2007
Trouw 24-12-2007

HOHOHO!

Uit met aluminiumfolie beplakte potten komen waxinelichtjes te voorschijn, evenveel als er kinderen met gedragsproblemen in jeugdgevangenissen zitten. ’Hartelborgt 20, Den Engh 77, OG Heldringstichting 119, Rentray 226’. Zo gaat de lijst door, tot het totaal van 1294 is bereikt en de trappen naar het priesterkoor van de Sint Jozefkerk in Arnhem vol staan met waxinelichtjes.

Voor de dertig aanwezigen is het nog een hele klus om de lichtjes aan te steken. In de leegstaande kerk wordt het iets minder koud. Voorzitter Rob Brakel van de Stichting Misplaatst spreekt van ’een uit de hand gelopen landelijke tragedie.’

Bijna 1300 kinderen met gedragsproblemen zitten op dit moment in justitiële jeugdinrichtingen, omdat de reguliere hulpverlening geen plaats zou hebben. Volgens Brakel klopt dat niet. Er zouden ’tientallen’ behandelplekken niet bezet zijn. „Dus ook het argument van de wachtlijsten of gebrek aan plaatsen klopt niet meer.” Ouders met kinderen in een jeugdgevangenis melden dat hun kind er traumatische ervaringen heeft opgedaan. Er zijn volgens de Stichting Misplaatst gevallen bekend van kinderen die in een jeugdinrichting aan drugs verslaafd zijn geraakt, zwanger zijn geworden of zelfmoord hebben gepleegd.

Onder een statie van de kruisweg zit Trees. Ze is net bij haar 14-jarige zoon op bezoek geweest, die ’achter mijn rug om’ van een observatiekliniek is overgeplaatst naar een jeugdinrichting. „Schandalig! Zo kan je toch niet met kinderen omgaan.” Trees’ zoon zag er ’slecht’ uit. Met Kerst mag ze niet op bezoek. „Eén uur bezoek per week, daar moet ik dan weer zeven dagen op teren.”

Zoals tientallen andere ouders probeert ze haar zoon uit de gevangenis te krijgen. En als hij nergens anders terecht kan, dan maar thuis. „Alles beter dan de gevangenis.”

Bij de lichtjes staan foto’s van kinderen. Het geeft de kerk een wat macabere sfeer, ondanks twee feestelijk verlichte kerstbomen op het altaarverhoog. Door de luidsprekers klinkt een moderne versie van Stille Nacht. De overeenkomsten tussen het kerstverhaal en ’misplaatste’ kinderen liggen voor het oprapen: kou, eenzaamheid, nergens welkom.

Kim (16) viert Kerstmis dit jaar thuis. Na twee jaar omzwervingen door de jeugdzorg is ze bij haar moeder terug, omdat er geen behandelplek vrij is. Ze heeft zelfs een jaar in België gezeten om maar uit de jeugdgevangenis te blijven. „Bizar dat je je kind in het buitenland moet plaatsen omdat er in Nederland geen plek is”, zegt haar moeder.

Gesloten jeugdzorg in plaats van gevangenis
Minderjarige jongeren, die vanwege zeer ernstige gedragsproblemen niet meer thuis kunnen wonen, maar geen strafbaar feit hebben gepleegd, worden meestal opgesloten in een jeugdgevangenis. Daar zijn ook suïcidale jongeren bij en slachtoffers van loverboys.
Zij zitten vast om ze tegen zichzelf te beschermen en te behandelen.

Ongeveer de helft van de 2500 plekken in de jeugdgevangenis wordt bezet door jongeren die formeel geen strafbaar feit hebben begaan. Ze verblijven daar meestal zes maanden tot twee jaar.

Ouders en politici hebben veel kritiek op het samenplaatsen van de twee groepen, de ene binnengekomen via het strafrecht de andere via het civielrecht. Kinderrechters en gevangenisdirecteuren stellen echter dat de verschillen gering zijn, omdat beide groepen jongeren ernstige gedragsproblemen hebben en best samen behandeld kunnen worden.

Het kabinet vindt het samenplaatsen van de twee groepen toch ’naar de huidige maatschappelijke maatstaven ongewenst’. Voor jongeren met ernstige gedragsproblemen ontwikkelt het kabinet daarom een aparte vorm van zorg: gesloten jeugdzorg. De Eerste Kamer schaarde zich deze week unaniem achter een nieuwe wet die dit regelt.

Dat betekent dat vanaf 1 januari 2008 kinderen met ernstige opvoedproblemen niet meer in een jeugdgevangenis komen, maar in een instelling van de jeugdzorg. Het duurt nog tot 2010 voor er voor alle civielrechtelijke geplaatsten een plek is in zo’n nieuwe instelling. Vandaar dat velen van hen deze Kerst nog gewoon in de jeugdgevangenis zitten, tot verdriet van hun ouders.

Harriët Salm

een van de reacties:

In 1951 werd ik schuldeloos ruim 2 jaar opgesloten in een rijks opvoedings gesticht. Redenen, ik werd jarenlang sexueel misbruikt door mijn broers, en mammie vond het beter om dit te doen, voordat ik per ongeluk zwanger werd van die viespeuken.

Ik heb mijn ouders om hulp geschreeuwd, en dit was hun hulp. Ik sliep boven, en die beiden heren ook, dus die konden jarenlang hun gang gaan. Mijn hele leven is kapot gemaakt, ik kan dit niet vergeten, op deze dag 24 december werd ik daar binnen gebracht n.m. Het zou ruim 2 jaar duren voordat ik vrij kwam, na een poging tot zelfdoding. Mijn leven is een hel, en heb een chronische PTSS daardoor.Yasmine, Amsterdam, (24-12-2007, 10:03:21 uur)

Cadeautje van een Herderin en Goede Herders Larenstein 1923-1927

Beste R. (*)
Hier is dan het beloofde "verslag". Het was voor mij, wel !! verbazend, dat, al schrijvend, alles herleefde, met beelden van zalen - gangen Kapel en tuinen, maar gezichten van medeleerlingen en zusters, zijn vaag en weinig, vreemd, je hebt er jaren mee samen geleefd.

Hoor ik nog iets van je?

met vriendelijke groet
M.W.F.(*)

Wat ik nog weet van Larenstein?
Het was uitgestrekt, hoe groot? Geen idee.

Eerst was er het klooster. Daar kwam je niet in.
Haaks erop en met elkaar verbonden, soms met een galerij of gang,
de verblijven voor de leerlingen, zal ik maar zeggen.
1 gebouw voor de jongeren, van 3-14 jaar j.
Eetzaal, dagverblijf en speelzaal. Boven de slaapzaal en badkamers. Er was een primitieve gymzaal. Een speelplaats, daar achter weilanden en een “bospad”.
Aansluitend bij de speelplaats een huisje, daar woonde 2 mannen, al wat oud. Berends, de timmerman en Hendriks, een boerenarbeider, misschien was hij “bedrijfsleider.”

Er was ook een lagere school. Nieuw in mijn tijd 1923-1927. 3 nonnen gaven les. Ja, hun namen weet ik nog.
Klas 1 en 2 M. Casimir, ze was een nazaat van Leidens burgemeester Ruygrok v.d. Werve, 80 jarige oorlog, vertelde ze ons.
3-4 kl. M. de Lima, erg driftig en zeer op beleefdheid gesteld.
Kl. 5-6-7 M. Kostka, klein van stuk maar een autoriteit, ze regeerde met haar ogen, heel rechtvaardig. Je mocht ook jouw mening zeggen, als je beleefd vroeg.

De school stond op een verhoging, rondom in weiland, dat in de winter vaak over water stond, ik denk dat de uiterwaarden van Rijn of IJssel aangrenzend waren.
Soms nam een koe of een kalf een kijkje door een open raam. Dolle pret.
Het onderwijs was prima. Behalve taal, rekenen en lezen, uitgebreid les in geschiedenis, aardrijkskunde en oude kunst. Michael-Angelo enz. Handwerken niet vergeten.

Vlakbij de school was een heel groot kippenhok, de kippen kwamen ook wel eens op bezoek.

De leefregels waren heel streng.
Opstaan 7 uur wassen, aankleden, morgengebed, mis bijwonen, ontbijt thee, bruinbrood, niets erop
9-12 uur school. Middageten, sober. Soms balkenbrei erbij, vaak spek, brr.
Gewoon vlees, alleen op hoogtij dagen.
Veel stamppot. Lekker werd alleen boerenkool gevonden en hachee. Dat laatste alleen als er geslacht was. Van 2-4 uur weer school.
4 uur thee en een boterham.
Spelen tot 6 uur. Pap eten of brood.
Het Lof bijwonen en dan naar bed.
Zomer en winter, altijd het zelfde plusminus 80 kinderen.

Na de schooltijd belande je in en ander gebouw.
Woonzaal –eetzaal. Slapen boven, zaal of voor de ouderen “cellen”.
Leren naaien –stoppen, mazen –borduren.
Werken in de wasserij. Hoera daar had je wat vrijheid wel zwaar, alles met handkracht.
Je kreeg om 11 uur ’s morgens een boterham en koffie! Was van 3 a 400 p.

Recreatie wandelen in de tuin, Zondags mocht je een boek lezen, spelletjes doen, pandoeren.
Praten op gezette tijden. In de gangen nooit (van de leuningen glijden mocht ook al niet)
Onder het werk? Nee.
Onder het eten praten, foei!
Alleen in de tuin en ’s avonds na het lof en voor het naar bed gaan
9 uur onder de wol
De “grote” meisjes schilden ook de aardappelen voor alle bewoonsters. De zusters inbegrepen. Alle kleding werd ge- of vermaakt op de naaikamer. Kousen zelfmade.
Ook voor “buiten” naai- of borduurwerk.

Van de derde afdeling weet ik niets.
Er werd nogal geheimzinnig overgedaan.
Ik vermoed dat de meisjes of waren het al vrouwen? Met de justitie in aanraking waren geweest. Er waren er met grijze haren.
Vrijwillige bewoonsters?? (Penitenten genoemd)

De jongeren waren, gebouw 1 en 2 meestal half wezen of voogdijkinderen.
Het was ten strengste verboden over je achtergrond te spreken. Niemand had er mee nodig. Een achternaam had niemand, alleen een roepnaam. Van een of andere heilige.

Er was ook een ziekenzaal. Verscheidene zusters en kinderen, die ik goed kende, zijn in die jaren gestorven en naar ik laatst gezien heb, naamloos begraven, triest gezicht, dat dodenhof. (goed kennen, betekend je hebt ze meegemaakt)
Dat alles was ommuurd. In de moestuin en dergelijke kwam je niet. Je wist het is er koeien, varkens, landbouw enz.

Een kerkkoor, ja. We zongen goed in mijn tijd. Er werd dagelijks gezongen onder het werk. 1 of 2 maal per week repetitie kerkkoor.
Latijn natuurlijk. Wat veel mooier is dan nu gebeurt.

Tegenover het klooster stond een “pastorie”
Daar woonde Kapelaan Schimmel met zijn huishoudster en een pleegzoon uit Hongarije. De Kapelaan had een mooie stem, fijn om naar te luisteren.

Voor de verwoesting ben ik een keer terug geweest. Hoe graag ik ook wilde, verder dan de spreekkamer kwam ik niet.
Niet een van al die meisjes, heb ik ooit teruggezien. Geen moeite voor gedaan ook, wat ik nu wel jammer vind.

‘tJa, je was achternaamloos. Als je oud genoeg was ging je als dienstmeisje ergens in betrekking en ik denk, het verlangen dat alles terug te zien was heel erg klein.
Je was heel erg van de buitenwereld afgesloten. Het was een vrouwengemeenschap. Over mannen in de samenleving weer nooit (in orgineel onderstreept ) gesproken. ’t Ja….

Maar dit alles is misschien niet wat jullie bedoelen?
(Wordt vervolgd)

Diepe stilte dag monumenten dag

(log van 30-11-06 op devoorzienigheid.punt.nl hierheen geplaatst):

Diepe stilte dag monumenten dag Goede Herder
30 November 2006 23:26:22

dag monumenten dag

In dit log zijn schokkende beelden en informatie opgenomen.
Er staat een muur voor.
Je kunt ook niet kijken dus.

Tekst:
Klooster De Goede Herder geopend: za
toegankelijk voor minder validen: ja
-->
Klooster afgebroken; informatiebord over dit klooster in de Meerburgkerk Achter de Meerburgkerk bevond zich de kloostergemeenschap De Goede Herder van de orde O.L. van Liefde des Goeden Herders van Angers.

Deze stelde zich als taak om vrouwen en meisjes te begeleiden die vervielen in diefstal of prostitutie.

Door te werken in de wasserij werden hun normen en waarden bijgesteld en konden zij weer deelnemen aan de maatschappij.







Het was een hechte gemeenschap met een eigen kapel, kerkhof, boerderij, boomgaard en moestuinen. Het klooster is gesticht in 1860 en gesloopt in 1972, nadat de activiteiten van de orde in 1969 waren gestaakt.

Aan het Laantje van de Goede Herder is op de voormalige poort een plaquette aangebracht als herinnering aan dit complex.

Meerburgkerk, Hoge Rijndijk 18, Zoeterwoude-Rijndijk
geopend: za
toegankelijk voor minder validen: ja

De Meerburgkerk is in 1896 gebouwd naar een ontwerp van
architect J. Tonnaer en is een imposant, herkenbaar gebouw langs de oever van de Rijn.

De indrukwekkende torenkoepel wordt geflankeerd door de beide klokkentorens die zijn getooid met gouden ster en lelie als teken voor de Toren van David en de Ivoren Toren.

De gepleisterde wanden en pilaren waren oorspronkelijk in heldere tinten geschilderd met imitatie-stenen accenten en met extra versieringen van het houten booggewelf. De ijzeren constructie in de koepel is in de jaren ‘30 aangebracht als versteviging voor de zwakke constructie van de zijmuren, die de druk van de koepel niet konden weerstaan. De opstelling van het altaar, de preekstoel en de rest van het interieur is na het Tweede Vaticaans Concilie (1962-1965) geheel aangepast aan de nieuwe liturgiebeleving.

Velp:

...wist U dat











(klik) de bewegwijzering voor de samenleving tbv een industriele wasserij, strijk- en mangel- en naaizaal

1974



(toegevoegde tekst:okt 07):
Namens de familie in Bloemendaal:
dank U wel!

Sisterhood 3

Sisterhood 4

Sisterhood 5

Sisterhood 1 is powerfull

bron: Uit liedblad met broncode: Lbl MI Wouters 409; nummer 3.
(Wouters/Moormann [Meertens Instituut, Amsterdam])

Zondaressen

Britse oma 70 jaar lang onterecht in psychiatrie

AMSTERDAM - Een Britse vrouw die zeventig jaar geleden
onterecht beschuldigd werd van de diefstal van een armzalige twee shillings en zes pence heeft daar haar hele verdere leven voor moeten boeten. (MP3) Jean Gambell (85) kwam al die tijd van het ene psychiatrisch centrum in het andere terecht, terwijl haar familieleden ervan uitgingen dat ze overleden was.

Omdat broer David recent een brief van het rusthuis ontving waar ze momenteel verblijft, kwam de verschrikkelijke waarheid toch nog aan het licht,bericht Het Laatste Nieuws.
En het zogenaamd gestolen geld? Dat bleek achteraf gewoon op een verkeerde plaats gelegd te zijn...

"Vorige maand ontving ik een vragenlijst van het rusthuis in Macclesfield met de vraag of we tevreden waren met de service. De brief was geadresseerd aan mijn moeder, die 25 jaar geleden gestorven is.
Foutje, dacht ik, tot ik de naam Jean zag staan.
Ik belde ernaartoe en daar bleek plots onze zus te wonen", doet een ontzette
David het verhaal.

Maar hoe kon het toch gebeuren om elkaar zo uit het oog te verliezen?
" We waren nog niet eens geboren in 1937, toen Jean geplaatst werd. We kregen ze nog wel te zien in het bijzijn van twee bewakers, maar vanaf dan ging alle contact verloren."

En Jean zelf, klaagde die dan nooit?
"Ja, maar het verplegend personeel dacht dat het verzinsels waren
toen ze weer eens over haar familie begon."

Toen ik 10 was werd het mijn broers door de Zorg verboden nog verder contact op te nemen.

De laatste Ierse wasserij van de Ierse Magdalena's sloot in 1994.
De Goede Herder, Velp Larenstein sloot in 1974:

De Goede Herder Almelo werd een jeugdgevangenis van de Frentrop stichting.
Die eigenwijze Jezuit, die een broeder-congregatie uit de grond stampte, die gestichten en een landbouwkolonie startte. De Heijbloem bij Roggel, het latere Widdonck.

Het RK antwoord op de burgerlijke overheid die haar kinderen opzond naar Veenhuizen, de Maatschappij tot Weldadigheid. Zoals Stokershorst en ook Harreveld (klik) er kwam en nog is.

Frentrop (en Hesseveld) stampte ook een zustercongregatie uit de grond, even verderop in die straat.
Waar mijn vader ons heen moest brengen: in 1953 werd de Amsterdamse wezenzorg afgeschaft.

Bij de start van die Zustercongregatie horen die legendarische woorden die als heroik van vroomheid generaties lang werd doorverteld:
Mietje Stroot die zei: "ik blijf bij de kinderen, is dat goed?"
Er was niemand om nee, of: daar moeten we dan toch maar eens even verder over nadenken, te zeggen.
Dus stroopte ze haar mouwen op. ging aan het werk, en gooide regelmatig haar armen de lucht in om als Bruid haar God te vereren.

De samenleving vereerde haar, dus het werkvolk stroomde toe. Net als de kinderen. De weldoeners, en de notabelen.

Als bij Euphrasia, die ook wel iets heroisch en vrooms gezegd zal hebben.
Bij gebrek aan werkvolk werd ze een handje geholpen. Door gevallen vrouwen, zondaressen.

Het enige sprookje was het sprookje van "het voorgoed gaan".
Ze hadden beter naar Mietje Stroot moeten luisteren. "Ik blijf bij de kinderen."
Want reken maar dat die nonnen bleven!
In al die koppies en die zielen van die zondaressen.

Confiteor.
Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn allergrootste schuld.

Katholieke emancipatie.

Dus hielden de Congregaties hun mond en hun archieven stevig dicht; als die niet al vernietigd waren.
Ter bescherming van privacy.
Van al die zondaressen.

En houden al die zondaressen hun mond en hun archieven stevig dicht.
Alles doen wat Moedertje doet. Zo doen Moedertjes.

En de farmaceutische industrie zorgt.
Als we ons niet ontschuldigen nog generaties lang.

Katholieke emancipatie.
't Is toch zonde.

Ben ik effe blij dat ik besloot: ik blijf bij de zusters!

Je bent hartikke gek als je het sprookje van "voorgoed gaan" en je verleden loslaten gelooft.

Laat mij maar lekker in Sinterklaas geloven.
En cadeautjes.

Dank je wel en Alsjeblieft. Allemaal.
Ik ben eruit.

En die nonnen die zeiden: als jij zo doorgaat eindig je nog eens in de Goede Herder hadden groot gelijk!

In Bloemendaal, op het terrein van de Congregatie, wonen nog steeds vroegere "pupillen".

De leidsters der inrichting zijn verdeeld in twee groepen:de 'Moeders'
en de 'consacrée's'.De ‘Moeders’ aan wier hoofd moeder Mathilde staat als
‘eerste leermeesteres’ zijn geheel in het wit geklede nonnen,die behoren tot een
Duitse orde.

Om tot deze orde te kunnen toetreden wordt de eis gesteld, te zijn:
van goede familie, achttien jaar oud en maagd.Deze maagdelijke personen
worden,wanneer ze wat ouder zijn,uitgestuurd naar de verschillende
inrichtingen,waarvan ons land er vier telt,doch waarvan de overige zich in
Duitsland, Frankrijk en elders bevinden.

Hààr wordt de taak gesteld, de circa honderd meisjes van 15 tot 21 jaar oud, te begrijpen, te steunen en kerkelijke en godsdienstige begrippen bij te brengen.Voorts wordt de gelegenheid geboden, zich te bekwamen in ‘’Fraaie en Nuttige Handwerken én bestaat ervoor degenen, die daar hun lust in plezier in hebben, gelegenheid tot tuinieren”7

Tja- dat staat er allemaal prachtig, en wanneer de officiële beschrijving en het
reglement van het Gesticht worden doorgelezen, krijgt men onwillekeurig de
indruk van een pensionaat.Behalve de ‘Moeders’ zijn als leidsters aan de
inrichting verbonden de consacreé’s, nonnen,behorende tot een andere orde dan
die der Moeders,en in ‘t zwart gekleed. *
Het zijn veelal vrouwen,die op zeer jeugdige leeftijd in het klooster gekomen zijn: meest wezen,of kinderen, waarmede men, door familie-omstandigheden, niet goed wist wàt te doen.Meisjes- begrijpelijkerwijs uit een klein-burger of arbeidersmilieu die niets van het werkelijke leven hebben meegemaakt en zich door de jaren heen gewend hebben aan de kloosterlijke tucht en orde.
Meisjes, die, toen haar een-en-twintig jaren de poorten van het
gesticht eindelijk voor haar openden, niet wisten, wàt met de verkregen vrijheid
aan te vangen. Jonge vrouwen, die dankbaar de aangeboden gelegenheid aanaardden om de sluier aan te nemen en haar verdere leven in dienst te stellen van het Gesticht.

Deze ‘consacreé’s’ leven geheel en al met de meisjes mee, werken,eten
en slapen in dezelfde vertrekken en hebben in geen enkel opzicht iets op deze
vóór,behoudens dan, dat zij daar vrijwillig zijn en niet hunkeren naar de gouden
vrijheid. Zij zijn gelovig (onder het werk door hoor je prevelend gebed), ze
zijn in het heerlijk bezit van potlood en papier en kijken met Argusogen rond of
er soms strafpunten zijn op te schrijven.

Wat de meisjes betreft: het merendeel staat onder toezicht

uit: Zondaressen; M.L. Doudart de la Gree. 1938

Bedankt Star! Je bent een dijk! ('t werd een jaar en 2 maanden: 't was wat lastiger dan we dachten, hu?)

Feestweek Velp:verbeterd isolement

....Verder is aan alle zijden gestreefd

naar isolatie der pupillen onderling

ten opzichte vooral

van elkaars verleden.....

En daar zijn ze dan ook

geweldig in geslaagd ook!

Tot aan 2006 aan toe.

Uit de rubriek

wist u dat

van de woningbouwvereniging die zich o.a. bezig houdt met sloop en herbouw

Velp 2007:

En ook de Velpenaar, John Janssen van Galen schrijft voor een VPRO -radio uitzending. (klik)

Maar, en da's heel wat ernstiger, te lezen valt in oproepen op het internet van (adoptie)kinderen.

Kinderen op zoek naar hun moeder, die niets meer blijken te weten dan dat zij in een van die tehuizen voor gevallen meisjes zat.

Of te lezen valt op een monumentenbord in Leiderdorp,

(of mij vanmiddag, toen ik een aantal dingen dacht "even" te verifieren, nog naar verwezen werd).

Ook dit klooster wordt binnenkort gesloopt.

Maar dat isolement nog steeds in stand gehouden, de leugen doorgegeven.

En dit weekend kreeg ik een bericht van mijn internet-provider.

de abuse-desk. Een waarschuwing. De een of ander die bezwaar heeft tegen mijn gebruik van het vrije woord.

Dat ik gebruik over misbruik binnen die Rooms Katholieke Kerk.

Een of andere goochemerd die denkt mij van het internet te kunnen laten afsluiten.

Zoals dat al is geprobeerd eerder bij Blogger, waaronder t.a.v. de foto-site van Mosquita Zwart.

Knap waanzinnig om van Blogger een "nihil obstat" verklaring te hebben.

Of geprobeerd en gelukt is ook op Punt.nl over De Voorzienigheid, de Goede Herder en denken over kerkelijk (seksueel) misbruik

Zoals dat gelukt is in een ontmoetingsgroep van oudkinderhuisbewoners.

De isolatie der pupillen onderling ten opzichte van elkaars verleden..........

Of dat gaat lukken mij nu via mijn internetprovider van het internet te krijgen?

Geen idee. Ik ben, gelukkig, Don Quichotte niet! En ben het dus af en toe spuugzat en bedenk dan: bekijk het maar, 'k heb wel wat interessanters aan mijn hoofd.

Mijn isolement heb ik in alle openbaarheid doorbroken.

Mijn verleden en alles wat erbij hoort is van mij.

Mijn antwoorden over dat Geloof van mijn ouders wat mij werd afgenomen, vond ik.

Mijn antwoorden van een zorg-ontvanger zijn er.

Over mijzelf.

De vragen aan die geschiedenis die ik nodig had om mijn eigen persoonlijke geschiedenis te

kennen, maar vooral te begrijpen binnen een gedeelde Nederlandse RKK geschiedenis, heb ik

En nog heel veel meer ook.

Zoals er een monument voor een klein zwart Zuid Afrikaans urm, Mosquita Zwart, is.

Dat gedumpt werd in de Voorzienigheid, mijn Voorzienigheid, overgeplaatst naar de Goede Herder, Velp.

Omdat zij leugenachtig en diefachtig zou zijn.

En dat is inmiddels met historische feiten aantoonbaar een leugen!

Haar en mijn geschiedenis ken ik.

En daarmee het verleden.

Veel erger nog: vind ik dat verleden zelfs regelmatig heel erg leuk!

En met de dag interessanter worden, zoals zoveel dingen interessant zijn.

Want met Mosquita Zwart en de Congregatie van de Goede Herder werden de Nederlandse grenzen overschreden.

Angst, isolement en niet begrijpen hoort bij onmacht en de afhankelijkheid.

Levenslange destructie en verdriet kan daarvan het gevolg zijn.

In grenzenloze overschrijding ten opzichte van jezelf.

Niet je jezelf mogen en kunnen zijn. Het niet mogen weten wie je zelf -echt - bent.

Kennis, en bij volwassen leven in zelf-beschikking. In werkelijk vrij zijn.

En het nog leuk vinden ook!

Net als het hebben van een oordeel daarvan onderdeel is.

En ook dat heb ik inmiddels.

Ik ben van mening dat die Congregatie van die Goede Herder op heel veel plekken van de wereld weleens erg zinvol werk zou kunnen doen. Met meiden en vrouwen.

Op basis van hun Geloof en zoekend naar verwezelijking van Vrouwen en Kinderrechten, Mensenrechten.

Die zij niet meer, geisoleerd, slechts zelf, kunnen dicteren.

Ik vind het fantastisch dat meiden die computer en dat internet leren gebruiken

Al zullen er altijd zijn en blijven die dat onmogelijk zullen maken.

Grenzen aan vrijheid overschrijdende bange angstige machts- en controle freaks.

Mensen wiens destructie maar beter begrensd kan worden.

Maar dat isolement is niet meer mogelijk.

En dat is een heel goed zeker weten in een NU over een gezamelijke toekomst.

In een UN-wereld met iedere dag een verminderd isolement en het benul van het belang van het kennis hebben van dat verleden.....

Wat zonde dat ik vast geen 100 word.