(toegevoegd 17-5)
Wanneer door verjaring aangifte bij de politie niet mogelijk is, is het in overleg met de bureau zedenpolitie wél mogelijk om -na een intake - een melding te doen.
Er volgt géén opsporing.
Het gesprek waarin je je verhaal doet van datgene waarvan je aangifte had willen doen wordt opgenomen, op een CD gebrand en in een kluis bewaard.
Je krijgt zélf geen kopietje.
De comissie Deetman, of wie daartoe bevoegd is c.q. toestemming krijgt, kan met het computerregistratie-nummer (op mijn scan hier van mijn volgende stap tbv mijn privacy dus weggehaald) in de justitiecomputer wél opvragen.
Mocht er nog iemand over denken en willen weten hoe dat dan was:
In praktijk heeft dit bij mij betekent dat ik begin mei een langdurig telefonisch gesprek heb gehad met Bureau Zedenpolitie. Wat mij daarbij trof was hun correct optreden maar vooral het geinformeerd zijn. Ik werd dan ook direct doorgestuurd naar Hulp en Recht en naar het Ikon, waarbij ik te horen kreeg dat zij al veel telefoontjes hadden gekregen, allemaal doorgestuurd dus...
Het zou me weinig hebben verbaasd dat, mocht ik daar verder op in zijn gegaan, ik ook doorgestuurd had kunnen worden naar een van de via de pers bekende slachtoffer organisaties.
Het kostte even moeite duidelijk te maken dat ik nu al jarenlang bezig ben geweest met klachtenprocedures, waaronder bij een advocaat en wist van de verjaring en o.a al 2 maal een klacht had geprobeerd in te dienen bij Hulp en Recht, en ik nu een andere weg wilde gezien de uitspraken van de minister en de eventuele commissie Deetman.
Hierop werd een afspraak gemaakt. (die ik overigens verschoof omdat ik het buitengewoon moeilijk vond en niet erg snugger was geweest, ik was vergeten dat diezelfde middag Heer Deetman met zijn voorstel zou komen, een voor mij niet bepaald ontspannen dag dus)
Als bekend was de afspraak met 2 dames.
Het was een goede confrontatie.
Niet alleen waren zij (veel) jonger, zij kenden het wereldje waarover ik sprak niet, maar zij kenden hun vak.
En ik mijn verhaal.
Die combinatie was bijzonder en voor mij erg zinvol, vruchtbaar.
Het heeft mij meer dan goed gedaan dankzij die procedure - elke club of instantie heeft nu eenmaal zijn eigen doelen, procedures en werkwijze - op die wijze met mijn persoonlijke verhaal en (mede door hun leeftijd) die samenleving (destijds) en de gevolgen ervan geconfronteerd te worden.
Hoewel het bepaald niet makkelijk was is de mededeling dat het mij meer dan goed heeft gedaan zwak uitgedrukt.
Ik ben bovendien erg blij dat ik het alleen heb gedaan!
(Hoewel er zeker ook de mogelijkheid geboden werd iemand mee te nemen)
Die drempel waar je over heen moet werd door het optreden van de politie vooraf aan de telefoon, de openheid ook bij het opschuiven van de afspraak, de ontvangst en het begin van het gesprek op een correcte en wat mij betreft goede manier - voor zo ver dat mogelijk is - weggehaald.
Wat rest is slechts jouw keus, mijn oordeel.
Mijn beargumenteerd NEE zeggen als burger in mijn samenleving: dit mág niet!
Maar het betekende ook de confrontatie met dat juridisch recht - of dat nu kerkelijk of burgerlijk recht is - niet hetzelfde is, of dezelfde accenten legt, als jij als persoon.
Kortom, daarmee ook een concreet antwoord op Stars eerdere negatief zijn over die commissie Deetman, mocht je deze procedure overwegen mijn conclussies:
Of er nu een Commissie Deetman, Hulp en Recht, of van het ministerie speciaal voor de kinderbescherming is, en er zullen zonder enige twijfel de komende jaren nog wel meer onderzoeken komen,
ik vind dit een bijzonder belangrijk instrument om wat er gebeurt is in die tehuizen en rond (seksueel) geweld waarmee wij als kind te maken kregen boven water te krijgen en daarop je eigen antwoord te vinden, dat antwoord te geven.
Onafhankelijk van welke commissie of club -al dan niet wetenschappers - dan ook.
Wat er dan verder mee gebeurd?
Dat weet ik nog niet, misschien wel helemaal niks.
Ik leef nu eenmaal in een samenleving die een heel veel andere prioriteiten heeft -we weten nauwelijks wat er zich op dit moment in de jeugdzorg afspeelt - men zit bepaalt niet te wachten op de rotzooi van jaren geleden.
Maar dan nog heb ik mijn keuze gemaakt en die kenbaar gemaakt ook.
Dat was (en is nog :-) ) bevrijdend.
Om nog een andere reden ook.
Dat (seksueel) geweld is niet toegepast op ons als groep, maar op individuele mensen.
Door individuele mensen. Al dan niet met gebruik making van anderen in een situatie.
Van vrouwtje (of mannetje) A of B op jou. Op mij.
Waarbij die groep (Congregatieregels (infaltititeit en het zwijgen) en mogelijkheden (isolement), zelfs de leefgroep natuurlijk wél gebbruikt kon worden.
Wat ik van deze procedure en de werkwijze goed vind is dat het je dwingt tot dat persoonlijke verhaal. (Wat Hulp en Recht bv - om hele andere reden - wel zegt te doen, maar in praktijk niet deed).
En daarmee is het een bevrijdende procedure.
Bevrijdend - in ieder geval voor mij - maar het betekent wél dat je heel erg veel en voor heel velen heel zwaar voorwerk zal moeten doen.
Om je eigen individuele verhaal te (kunnen) kennen. Over vrouwtje (of mannetje) A of B.
Dat kan geen wetenschapper voor je doen. Maar ook geen lotgenoot!
Laat staan Justitie.
Maar er zijn wel normen die je kunt krijgen. Zoals er hulp mogelijk is bij bij dat zware voorwerk, en het meer dan hoog tijd is dat die er, zonder allerlei ideologisch en politiek gemekker, eindelijk eens komt.
In de ons omringende Europeese landen wordt heel concreet gewerkt, ook door Kerken en Staat dergelijke -ook daar - noodzakelijke gebleken (deel)oplossingen.
Er is geen enkele noodzaak om in Nederland het wiel opnieuw uit te vinden.
Integendeel, er zijn en waren noodzakelijke wielen die alleen niet gebruikt konden worden!
In dat rijtje van wielen hoort deze procedure thuis.
Nog eens even op zijn Nederlands het wiel gaan uitvinden vind ik ronduit een belachelijke aanfluiting en een demonstratie van desinteresse en minachting en andere belangen die er spelen.
Laat er overigens geen misverstand over zijn: ook gemekker en gezeur in afgesloten gemeenschapjes over wat iemand wel en niet mag zeggen, en wie nu weer ruzie heeft met wie, levert dergelijke wielen niet op.
Oftewel: In mijn samenleving wens ik individuele mensen- en vooral kinderrechten.
Daarvoor is deze procedure een minstens interessant en voor mij goed instrument.
Zeker niet minder, maar ook niet meer dan dat.
Deze procedure kan bovendien voor onderzoek zinnige informatie opleveren.
Inderdaad aan wetenschappers en denken over Zorg, over wat er niet in archieven staat of ooit stond. Wat mij persoonlijk betreft: op naar de volgende stap dus
En dat erover denken graag met anderen samen. Onze ervaringen zijn belangrijk, niet alleen voor je eigen rechten en kennis.
Ook op andere terreinen, soms misschien wel heel onverwachte: gisteren las ik over de verschillende akties voor gratis maandverband voor meiden in Afrika, waarom dat voor hun onderwijs én hun veiligheid nodig is.
Wat denk jij, had dat benul er niet al jaren geleden kunnen liggen?
mee aub, en doe dat op mijn blog over de Voorzienigheid.
Frankrijk 
