De obsessie van de kerk met het sex leven van mensen

The Irish Times - Tuesday, March 23, 2010
Letter omits 'obsession with sex lives'
ÁINE de PAOR

PRIEST RESPONSE: A LIMERICK-based priest has criticised Pope Benedict’s letter for not addressing what he said was the part played by the church in creating abusers through its teaching on sexuality.

Fr Adrian Egan, head the Redemptorist order in Limerick, added he would not welcome the proposed Apostolic Visitation if this took the form of similar Vatican probes.

“There was no recognition that the church has had a huge obsession with the sexual lives of people and no recognition of how this has contributed to the development of sexually dysfunctional people,” said Fr Egan.
“A small number have been more seriously affected – and that stuff gets acted out in the most awful ways such as in the abuse of children.”

The Redemptorist rector said there were some glaring omissions in the letter. “The church is the most male dominated institution in the world and there was no reference to the role of women.

hier staat de rest

cadeautje van de congregatie dankzij Goede Herderinnen, de meiden in Bangalore, India 1.

Een boek wat ik vond dankzij de meiden van Goede Herder in Bangalore, India;
een wereldwijde uitgave van het moederhuis in Angers.

In het midden van de strip nog wat, meer gebruikelijke algemene informatie, waarbij per land eigen toevoegingen gedaan zijn.
Ik kreeg een exemplaar van de Congregatie én de toestemming om het op deze manier te gebruiken.
Voor welk cadeautje, net als de anderen, natuurlijk mijn dank.

Maar zeker mijn dank aan die Goede Herderinnen, die meiden in Bangalore, India.
Voor de verassing, maar vooral omdat zij het mij knap lastig maakten.
Gelukkig wel!

Dank jullie wél, Dames!

Geweldig jullie, mét computers, in Bangalore - als die meiden in Maritzburg, Zuid Afrika - te vinden.

Huize Larenstein Velp

Cadeautje van een Herderin en Goede Herders Larenstein 1923-1927

Beste R. (*)
Hier is dan het beloofde "verslag". Het was voor mij, wel !! verbazend, dat, al schrijvend, alles herleefde, met beelden van zalen - gangen Kapel en tuinen, maar gezichten van medeleerlingen en zusters, zijn vaag en weinig, vreemd, je hebt er jaren mee samen geleefd.

Hoor ik nog iets van je?

met vriendelijke groet
M.W.F.(*)

Wat ik nog weet van Larenstein?
Het was uitgestrekt, hoe groot? Geen idee.

Eerst was er het klooster. Daar kwam je niet in.
Haaks erop en met elkaar verbonden, soms met een galerij of gang,
de verblijven voor de leerlingen, zal ik maar zeggen.
1 gebouw voor de jongeren, van 3-14 jaar j.
Eetzaal, dagverblijf en speelzaal. Boven de slaapzaal en badkamers. Er was een primitieve gymzaal. Een speelplaats, daar achter weilanden en een “bospad”.
Aansluitend bij de speelplaats een huisje, daar woonde 2 mannen, al wat oud. Berends, de timmerman en Hendriks, een boerenarbeider, misschien was hij “bedrijfsleider.”

Er was ook een lagere school. Nieuw in mijn tijd 1923-1927. 3 nonnen gaven les. Ja, hun namen weet ik nog.
Klas 1 en 2 M. Casimir, ze was een nazaat van Leidens burgemeester Ruygrok v.d. Werve, 80 jarige oorlog, vertelde ze ons.
3-4 kl. M. de Lima, erg driftig en zeer op beleefdheid gesteld.
Kl. 5-6-7 M. Kostka, klein van stuk maar een autoriteit, ze regeerde met haar ogen, heel rechtvaardig. Je mocht ook jouw mening zeggen, als je beleefd vroeg.

De school stond op een verhoging, rondom in weiland, dat in de winter vaak over water stond, ik denk dat de uiterwaarden van Rijn of IJssel aangrenzend waren.
Soms nam een koe of een kalf een kijkje door een open raam. Dolle pret.
Het onderwijs was prima. Behalve taal, rekenen en lezen, uitgebreid les in geschiedenis, aardrijkskunde en oude kunst. Michael-Angelo enz. Handwerken niet vergeten.

Vlakbij de school was een heel groot kippenhok, de kippen kwamen ook wel eens op bezoek.

De leefregels waren heel streng.
Opstaan 7 uur wassen, aankleden, morgengebed, mis bijwonen, ontbijt thee, bruinbrood, niets erop
9-12 uur school. Middageten, sober. Soms balkenbrei erbij, vaak spek, brr.
Gewoon vlees, alleen op hoogtij dagen.
Veel stamppot. Lekker werd alleen boerenkool gevonden en hachee. Dat laatste alleen als er geslacht was. Van 2-4 uur weer school.
4 uur thee en een boterham.
Spelen tot 6 uur. Pap eten of brood.
Het Lof bijwonen en dan naar bed.
Zomer en winter, altijd het zelfde plusminus 80 kinderen.

Na de schooltijd belande je in en ander gebouw.
Woonzaal –eetzaal. Slapen boven, zaal of voor de ouderen “cellen”.
Leren naaien –stoppen, mazen –borduren.
Werken in de wasserij. Hoera daar had je wat vrijheid wel zwaar, alles met handkracht.
Je kreeg om 11 uur ’s morgens een boterham en koffie! Was van 3 a 400 p.

Recreatie wandelen in de tuin, Zondags mocht je een boek lezen, spelletjes doen, pandoeren.
Praten op gezette tijden. In de gangen nooit (van de leuningen glijden mocht ook al niet)
Onder het werk? Nee.
Onder het eten praten, foei!
Alleen in de tuin en ’s avonds na het lof en voor het naar bed gaan
9 uur onder de wol
De “grote” meisjes schilden ook de aardappelen voor alle bewoonsters. De zusters inbegrepen. Alle kleding werd ge- of vermaakt op de naaikamer. Kousen zelfmade.
Ook voor “buiten” naai- of borduurwerk.

Van de derde afdeling weet ik niets.
Er werd nogal geheimzinnig overgedaan.
Ik vermoed dat de meisjes of waren het al vrouwen? Met de justitie in aanraking waren geweest. Er waren er met grijze haren.
Vrijwillige bewoonsters?? (Penitenten genoemd)

De jongeren waren, gebouw 1 en 2 meestal half wezen of voogdijkinderen.
Het was ten strengste verboden over je achtergrond te spreken. Niemand had er mee nodig. Een achternaam had niemand, alleen een roepnaam. Van een of andere heilige.

Er was ook een ziekenzaal. Verscheidene zusters en kinderen, die ik goed kende, zijn in die jaren gestorven en naar ik laatst gezien heb, naamloos begraven, triest gezicht, dat dodenhof. (goed kennen, betekend je hebt ze meegemaakt)
Dat alles was ommuurd. In de moestuin en dergelijke kwam je niet. Je wist het is er koeien, varkens, landbouw enz.

Een kerkkoor, ja. We zongen goed in mijn tijd. Er werd dagelijks gezongen onder het werk. 1 of 2 maal per week repetitie kerkkoor.
Latijn natuurlijk. Wat veel mooier is dan nu gebeurt.

Tegenover het klooster stond een “pastorie”
Daar woonde Kapelaan Schimmel met zijn huishoudster en een pleegzoon uit Hongarije. De Kapelaan had een mooie stem, fijn om naar te luisteren.

Voor de verwoesting ben ik een keer terug geweest. Hoe graag ik ook wilde, verder dan de spreekkamer kwam ik niet.
Niet een van al die meisjes, heb ik ooit teruggezien. Geen moeite voor gedaan ook, wat ik nu wel jammer vind.

‘tJa, je was achternaamloos. Als je oud genoeg was ging je als dienstmeisje ergens in betrekking en ik denk, het verlangen dat alles terug te zien was heel erg klein.
Je was heel erg van de buitenwereld afgesloten. Het was een vrouwengemeenschap. Over mannen in de samenleving weer nooit (in orgineel onderstreept ) gesproken. ’t Ja….

Maar dit alles is misschien niet wat jullie bedoelen?
(Wordt vervolgd)

Nog een cadeautje? Of een klap in het gezicht.....?

23 augustus 2003 uitzending NCRV Heilig vuur. Roos die haar dochter, stijfgearmd, Velp laat zien en vertelt. Onherkenbaar wie wie steunt. 2 prachtige vrouwen en de kracht van die arm. Roos die de trieste confrontatie aanging met de zusters, woedend vertellend hoe jaren gedwongen te zijn geweest, en haar naaien, industrieel naaiwerk, waar ze nog nooit een cent voor had gezien.
2 geschokte ontstelde zusters.


Deze week ontstelde vrouwen over een krantenbericht over de Congregatie.
Over volslagen van de wereld zijnde randidioten met die kloostermuren kennelijk nog steeds voor hun kop.
De volslagen van de wereld zijnde ...wie waren het in dat gesprek?
Vrouwen volkomen verbijsterd en ontredderd naar elkaar.

De dag na de uitzending mijn eerste confrontatie na jaren met een zaal vol non, en wetenschappers: echo-ende theologen. En een boek.
Hun reacties over die uitzending . Mijn verbijstering, weken van ontreddering daarna.

Wat moet je in vredesnaam met zo'n kudde marsvrouwtjes? En een planeet die wel ontdekt werd, maar niet gezien kon worden, slechts berekend.
Blij zijn met een vrouw die naast mij zat en zei: nonnen, je herkent ze overal?
En 2 ex-nonnen.
Ik zal voor je bidden zei ze, bij ons afscheid. En voor het eerst was ik blij dat een vrouw dat tegen mij zei. 2 pracht-meiden.

De prachtige oorbellen die de kunstenares Roos maakte, die wapens werden. Violen- oorstekers, naast een aantal emails de start van de vele cadeautjes die zouden volgen, waardoor ik mijn verhaal kon leren verstaan

Donne die een jaar geleden haar reactie gaf. Haar boosheid vertellend wat er niet had geklopt.
Mijn verbijstering. Haar en mijn ontsteltenis en boosheid, tot we een sleutelgaatje vonden.

Roos , dit spijt mij zo ongelooflijk!

M. en jullie beiden, meiden, je hebt het me al horen zeggen: het spijt mij ongelooflijk.
Ik vind het, met jullie, meer dan verschrikkelijk.

Maar wat Donne hier zegt is waar: het was eigendom van die nonnen.
Ze konden ermee doen en laten wat zij wilden.
Ze konden er een school mee mogelijk maken, als in Velp.

Ze konden inderdaad ook ervoor kiezen geen tel hun hersens te gebruiken.
In diepe minachting.
Maar zelfs dat, zal die maanvrouwtjes-kolonie niet eens door hebben gehad, vrees ik.
Minachten kun je alleen, wanneer je weet wat je doet.

Maar dat ze dat waarschijnlijk niet door hadden, is nog veel erger.
M. daar heb je groot en groot gelijk in!
Ja, je hebt opgesloten gezeten in een kolonie groene marsvrouwtjes!
Meid, het spijt mij zo.

Ja, jij bent overgeleverd geweest aan volslagen rand-idioten die zich hebben laten verkrachten!!!
De hersens die zij in 98 niet hadden, hebben zij 30 jaar daarvoor, toen jij (en anderen) die nodig had zeker ook niet gebruikt. Ja zeker, je hebt groot gelijk.
Maar het is jouw leven, dat kan niemand je afnemen laat staan meer weggeven.
Of teruggeven!
En wees eerlijk, ook die nonnen hebben er knap hard voor gewerkt! Het is hun leven dat zij weggaven!

Aan een kennelijk slim knap hebberig mannetje. Hun eigen loverboy.

Wees aub voorzichtig met jezelf, en neem even de tijd met en voor jezelf.
Laat jouw keuzes niet uit handen nemen. Niet door die vent, en zeker niet meer door nonnen die inmiddels al lang harstikke dood zijn en gewoon harstikke gestoord waren!!

O enne nee! Donne Schmaal is geen "zuster"
Maar een zeer stevige leke-tante. Een kreng. 'n Prachtmeid!

Maar waar ik vanavond -na noodzakelijk denken en daardoor wat meer googlen op zoek naar verdere informatie, inmiddels toch wel heel erg benieuwd naar ben geworden is hoeveel blijkbaar oudere heren met de naam Niek de Jong er eigenlijk zouden zijn in dit land.

En of deze voormalige ambtenaar een naamgenoot heeft die zich - o toeval - ook nog eens bezig houdt met de zorg, als voorzitter van de werkgevers organisatie Arcares.
Want laat er nu toch een Niek de Jong prijs bestaan!
En in 2005 werd die gewonnen door een project genaamd: verborgen verlangens.

Tijd voor mij maar even op zoek te gaan naar een klompenmaker; mijn klomp brak.

Want eigenlijk heb ik even helemaal geen behoefte om te weten hoeveel Niek de Jongs dit land eigenlijk kent!!
Stel nu toch eens, dat er maar eentje is?
Dan zou dit log misschien wel 10.000 Euro hebben gekost.

't is toch zonde.
Ik heb over de zorg veel verlangens. Ook over (help tot) zelf help.
Maar er zijn er een paar die ik niet heb, besloot ik. Hoe overtuigd ik ook ben, dat er ook in Nederland het nodige moet gebeuren rond die vroegere tehuizen en haar bewoonster.
Iedere dag meer, haast.

Maar de bescherming van een paar blauw violen oorbellen is mij, gelukkig, heel wat meer waard dan allerlei beschermengel.
En met mijn klompen mag ik gelukkig doen wat ik wil.

Mijn klompen, cadeau gekregen. Een erfenis die mij dierbaar is!
Daar erg blij mee zijn, komt mede door die oorbellen, emails, een boek en en en en en en en en
En dat is voor mij een fantastisch goede wetenschap: ik versta mijn verhaal, in ons verhaal!

En een verhaal van Mosquita Zwart kan eindelijk verteld worden.


11 okt 2007, 05:30 134 reacties
Ambtenaar kreeg grote "lap grond bijna cadeau" van Bloemendaalse nonnen

Hemelse deal
door Martijn Koolhoven

BLOEMENDAAL - Het geloof van de zusters van ’De Nederlandse Provincie van de Congregatie van Onze Lieve Vrouw van Liefde van de Goede Herder’ in Niek de Jong, voormalig hoofd bouw- en woningtoezicht en ex-hoofd publieke werken van de gemeente Bloemendaal, moet wel héél groot zijn geweest. Waarom deden ze hem anders op 22 december 1999 een perceel, groot 2600 vierkante meter, van hun ’nonnenbos’ cadeau voor 91 eurocent per vierkante meter?

Als ambtenaar van de gemeente Bloemendaal kon Niek de Jong het érg goed vinden met de zusters van de Goede Herder uit het Klooster Euphrasia. De Jong gold vele jaren lang als een soort ’beschermengel’ voor de zusters van de Goede Herder. Hij hielp ze op weg met bouw- en grondzaken. Geheel belangeloos...

Ambtenaren van de gemeente Bloemendaal hebben nu ontdekt dat het vrijwilligerswerk van hun voormalige baas minder belangeloos was dan hij hen altijd heeft doen geloven. Deze krant publiceert vandaag het complete dossier (klik op het icoon) dat deze ambtenaren over de handel en wandel van De Jong samenstelden.

Uit dit dossier blijkt dat deze op 20 december 1999 door de nonnen voor zijn goede diensten wordt beloond en dat hij voor een prijs van omgerekend €2360, maar liefst 2600 vierkante meter op zijn naam mocht zetten. Minder dan een euro de meter.

Nonnenbos

Het perceel grenst aan het ’nonnenbos’, voorheen onderdeel van ’Buitenplaats Wildhoef’ tussen Bloemendaal en Santpoort, één van de meest begeerde woonplekjes in Nederland. Op maar liefst zeventig hectare liggen slechts vijf landhuizen, één daarvan is het klooster. Mooier wonen in Nederland kan bijna niet, bouwgrond in deze omgeving schiet met gemak over de 2000 euro per vierkante meter heen...

Het perceel dat De Jong van de nonnen bijna ’cadeau’ kreeg, betreft een strook die achter zijn eigen woning en die van de buren aan de Duinlustparkweg loopt tot aan de hoek van de straat, waar deze strook uitmondt in een perceel van 1370 vierkante meter. De strook achter de woningen van zijn buren verkocht hij, zo blijkt uit stukken van het kadaster, op 29 april 2005 aan hen door voor 50 keer de prijs die hij er zelf voor betaalde, maar altijd nog maar 50,50 euro per vierkante meter. Althans, dat is de prijs die zijn buren op nummer 38 betalen, voor de buren op nummer 40 rekent hij minder: 48,67 euro per vierkante meter.

Het perceel van 1370 vierkante meter, op de hoek van de straat, verkocht het voormalig hoofd bouw en woningtoezicht, zo blijkt uit hetzelfde dossier, op 27 december 2006 voor twee euro per vierkante meter aan zijn kinderen Nico (39) en Johanna (41). Als appeltje voor de dorst, officieel staat het perceel te boek als bosgrond, maar op het gemeentehuis weten ze wel beter: vroeg of laat zal op dit perceel gebouwd gaan worden. Nico of Johanna zouden er in één klap zo’n beetje de buren mee worden van jonkheer D.R. Hooft Graafland, vicevoorzitter van de raad van bestuur van Heineken, die even verderop in het bos woont.

Vrijgevigheid Het hoofdkwartier van de Zusters van "de Goede Herder in Bloemendaal. Het is niet" voor niets dat het hier wat zakelijker moest "worden, zegt de directeur, zuster Schmaal

Waarom zoveel vrijgevigheid aan de ’beschermengel’ van de Goede Herder? De nieuwe zakelijkheid van de zusterorde brengt met zich mee dat het klooster tegenwoordig een ’directeur’ heeft, zuster D. Schmaal. Door deze krant geconfronteerd met uittreksels uit het kadaster verandert haar gelaatsuitdrukking van ’zwaar weer’ naar ’onweer’. Haar reactie verraadt een ingetogen woede over het weggeven van het bos, een eeuwenoud bezit van Congregatie van de Zusters van de Goede Herder.

„Het is niet voor niets dat ik geprobeerd heb het hier zakelijker te maken”, zo reageert zuster Schmaal. „Meneer De Jong heeft hier jarenlang heel goed werk gedaan als vrijwilliger, hij was adviseur van de Raad van Zusters voor de grond, de gebouwen en de tuinen. De zusters hebben met tevredenheid met hem gewerkt. Vorig jaar hebben we afscheid van hem genomen, ik wilde niet meer werken met een vrijwilliger.”

Waarom is de grond bijna cadeau gedaan? „Ik denk vanwege de hele goede diensten voor de zusters. De moeder-overste die dit gedaan heeft, is niet meer. En de andere zusters die hiervoor verantwoordelijk zijn, zijn er ook niet meer. Het was eigen bezit en eigen grond: daarmee mogen ze doen wat ze willen.”

Het voormalig hoofd bouw- en woningtoezicht, die elf jaar geleden met pensioen ging, is pijnlijk getroffen dat ex-collega’s zijn doopceel hebben gelicht. „De zustertjes ken ik goed, ik kwam er veel en dat is ook de reden dat ze mij om adviezen vroegen. Ik probeerde voor hen altijd een oplossing te vinden, ik denk wel meer dan 35 jaar lang. Niet zo veel mensen wisten dat, ik probeerde werk en privé altijd te scheiden, ik was tenslotte in hoofdzaak bij de gemeente in dienst.”

Volgens Niek de Jong is de grondtransactie tussen hem en de nonnen goedgekeurd „door Rome”. Over de prijs van 91 eurocent per vierkante meter zegt hij: „Ik kan mij dat niet herinneren, maar als u dat zegt zal het wel zo zijn.” Dat hij stukken grond voor 50 keer de prijs heeft doorverkocht aan zijn buren, noemt hij „mijn handel”.

De Jong: „Ze waren er erg blij mee, want de makelaar had het op het dubbele getaxeerd. Het zijn goede buren en goede vrienden en daarom heb ik ze het voor minder verkocht.” Dat het perceel van 1370 vierkante meter, dat hij december vorig jaar voor twee euro per meter aan zijn kinderen verkocht, bedoeld is om op te gaan bouwen, wil hij niet zeggen. „Allemaal jaloezie. De mensen begrijpen ook niet waarom een ambtenaar in zo’n leuk huisje (hij doelt op zijn villa, MK) woont. Mijn vader was aannemer en dat bouwt makkelijker...”

Sisterhood 3

Sisterhood 4

Sisterhood 5

Sisterhood 1 is powerfull

bron: Uit liedblad met broncode: Lbl MI Wouters 409; nummer 3.
(Wouters/Moormann [Meertens Instituut, Amsterdam])

Zondaressen

Britse oma 70 jaar lang onterecht in psychiatrie

AMSTERDAM - Een Britse vrouw die zeventig jaar geleden
onterecht beschuldigd werd van de diefstal van een armzalige twee shillings en zes pence heeft daar haar hele verdere leven voor moeten boeten. (MP3) Jean Gambell (85) kwam al die tijd van het ene psychiatrisch centrum in het andere terecht, terwijl haar familieleden ervan uitgingen dat ze overleden was.

Omdat broer David recent een brief van het rusthuis ontving waar ze momenteel verblijft, kwam de verschrikkelijke waarheid toch nog aan het licht,bericht Het Laatste Nieuws.
En het zogenaamd gestolen geld? Dat bleek achteraf gewoon op een verkeerde plaats gelegd te zijn...

"Vorige maand ontving ik een vragenlijst van het rusthuis in Macclesfield met de vraag of we tevreden waren met de service. De brief was geadresseerd aan mijn moeder, die 25 jaar geleden gestorven is.
Foutje, dacht ik, tot ik de naam Jean zag staan.
Ik belde ernaartoe en daar bleek plots onze zus te wonen", doet een ontzette
David het verhaal.

Maar hoe kon het toch gebeuren om elkaar zo uit het oog te verliezen?
" We waren nog niet eens geboren in 1937, toen Jean geplaatst werd. We kregen ze nog wel te zien in het bijzijn van twee bewakers, maar vanaf dan ging alle contact verloren."

En Jean zelf, klaagde die dan nooit?
"Ja, maar het verplegend personeel dacht dat het verzinsels waren
toen ze weer eens over haar familie begon."

Toen ik 10 was werd het mijn broers door de Zorg verboden nog verder contact op te nemen.

De laatste Ierse wasserij van de Ierse Magdalena's sloot in 1994.
De Goede Herder, Velp Larenstein sloot in 1974:

De Goede Herder Almelo werd een jeugdgevangenis van de Frentrop stichting.
Die eigenwijze Jezuit, die een broeder-congregatie uit de grond stampte, die gestichten en een landbouwkolonie startte. De Heijbloem bij Roggel, het latere Widdonck.

Het RK antwoord op de burgerlijke overheid die haar kinderen opzond naar Veenhuizen, de Maatschappij tot Weldadigheid. Zoals Stokershorst en ook Harreveld (klik) er kwam en nog is.

Frentrop (en Hesseveld) stampte ook een zustercongregatie uit de grond, even verderop in die straat.
Waar mijn vader ons heen moest brengen: in 1953 werd de Amsterdamse wezenzorg afgeschaft.

Bij de start van die Zustercongregatie horen die legendarische woorden die als heroik van vroomheid generaties lang werd doorverteld:
Mietje Stroot die zei: "ik blijf bij de kinderen, is dat goed?"
Er was niemand om nee, of: daar moeten we dan toch maar eens even verder over nadenken, te zeggen.
Dus stroopte ze haar mouwen op. ging aan het werk, en gooide regelmatig haar armen de lucht in om als Bruid haar God te vereren.

De samenleving vereerde haar, dus het werkvolk stroomde toe. Net als de kinderen. De weldoeners, en de notabelen.

Als bij Euphrasia, die ook wel iets heroisch en vrooms gezegd zal hebben.
Bij gebrek aan werkvolk werd ze een handje geholpen. Door gevallen vrouwen, zondaressen.

Het enige sprookje was het sprookje van "het voorgoed gaan".
Ze hadden beter naar Mietje Stroot moeten luisteren. "Ik blijf bij de kinderen."
Want reken maar dat die nonnen bleven!
In al die koppies en die zielen van die zondaressen.

Confiteor.
Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn allergrootste schuld.

Katholieke emancipatie.

Dus hielden de Congregaties hun mond en hun archieven stevig dicht; als die niet al vernietigd waren.
Ter bescherming van privacy.
Van al die zondaressen.

En houden al die zondaressen hun mond en hun archieven stevig dicht.
Alles doen wat Moedertje doet. Zo doen Moedertjes.

En de farmaceutische industrie zorgt.
Als we ons niet ontschuldigen nog generaties lang.

Katholieke emancipatie.
't Is toch zonde.

Ben ik effe blij dat ik besloot: ik blijf bij de zusters!

Je bent hartikke gek als je het sprookje van "voorgoed gaan" en je verleden loslaten gelooft.

Laat mij maar lekker in Sinterklaas geloven.
En cadeautjes.

Dank je wel en Alsjeblieft. Allemaal.
Ik ben eruit.

En die nonnen die zeiden: als jij zo doorgaat eindig je nog eens in de Goede Herder hadden groot gelijk!

In Bloemendaal, op het terrein van de Congregatie, wonen nog steeds vroegere "pupillen".

De leidsters der inrichting zijn verdeeld in twee groepen:de 'Moeders'
en de 'consacrée's'.De ‘Moeders’ aan wier hoofd moeder Mathilde staat als
‘eerste leermeesteres’ zijn geheel in het wit geklede nonnen,die behoren tot een
Duitse orde.

Om tot deze orde te kunnen toetreden wordt de eis gesteld, te zijn:
van goede familie, achttien jaar oud en maagd.Deze maagdelijke personen
worden,wanneer ze wat ouder zijn,uitgestuurd naar de verschillende
inrichtingen,waarvan ons land er vier telt,doch waarvan de overige zich in
Duitsland, Frankrijk en elders bevinden.

Hààr wordt de taak gesteld, de circa honderd meisjes van 15 tot 21 jaar oud, te begrijpen, te steunen en kerkelijke en godsdienstige begrippen bij te brengen.Voorts wordt de gelegenheid geboden, zich te bekwamen in ‘’Fraaie en Nuttige Handwerken én bestaat ervoor degenen, die daar hun lust in plezier in hebben, gelegenheid tot tuinieren”7

Tja- dat staat er allemaal prachtig, en wanneer de officiële beschrijving en het
reglement van het Gesticht worden doorgelezen, krijgt men onwillekeurig de
indruk van een pensionaat.Behalve de ‘Moeders’ zijn als leidsters aan de
inrichting verbonden de consacreé’s, nonnen,behorende tot een andere orde dan
die der Moeders,en in ‘t zwart gekleed. *
Het zijn veelal vrouwen,die op zeer jeugdige leeftijd in het klooster gekomen zijn: meest wezen,of kinderen, waarmede men, door familie-omstandigheden, niet goed wist wàt te doen.Meisjes- begrijpelijkerwijs uit een klein-burger of arbeidersmilieu die niets van het werkelijke leven hebben meegemaakt en zich door de jaren heen gewend hebben aan de kloosterlijke tucht en orde.
Meisjes, die, toen haar een-en-twintig jaren de poorten van het
gesticht eindelijk voor haar openden, niet wisten, wàt met de verkregen vrijheid
aan te vangen. Jonge vrouwen, die dankbaar de aangeboden gelegenheid aanaardden om de sluier aan te nemen en haar verdere leven in dienst te stellen van het Gesticht.

Deze ‘consacreé’s’ leven geheel en al met de meisjes mee, werken,eten
en slapen in dezelfde vertrekken en hebben in geen enkel opzicht iets op deze
vóór,behoudens dan, dat zij daar vrijwillig zijn en niet hunkeren naar de gouden
vrijheid. Zij zijn gelovig (onder het werk door hoor je prevelend gebed), ze
zijn in het heerlijk bezit van potlood en papier en kijken met Argusogen rond of
er soms strafpunten zijn op te schrijven.

Wat de meisjes betreft: het merendeel staat onder toezicht

uit: Zondaressen; M.L. Doudart de la Gree. 1938

Bedankt Star! Je bent een dijk! ('t werd een jaar en 2 maanden: 't was wat lastiger dan we dachten, hu?)